Kar Hasreti

İki yıl geçti kar yoktur,

Merkez sessiz, beyaz sus,

Bekler ova bir umut,

Gelsin artık beyaz bus.

Bulut geçti söz etmez,

Rüzgâr esti dert dinmez,

Toprak yorgun, yüz gülmez,

Hasret karda biter tez.

Her nefeste dilek var,

Çocuklarda umut kar,

Kıştan bir iz kalmadı,

Gözler arar yine yar.

Düziçi’ne beyaz ört,

Doğa uyansın bir gün,

Kar taneleri düşsün,

Bitsin artık bu sürgün.